zaterdag 29 april 2017

Moeten we bang zijn van Docks?

De afgelopen jaren heeft iedereen de mond (en misschien ook wel de buik) vol van Uplace. Onlangs nog werd de milieuvergunning van het winkelcomplex geschorst, maar de projectontwikkelaar denkt nog niet aan opgeven. Twaalf jaar na de bekendmaking van de plannen voor Uplace weten we dus nog altijd niets. Wat we wel weten, is dat er in onze achtertuin een concreter gevaar op de loer ligt: Docks Bruxsel. Alhoewel, gevaar ... dat valt nog te bezien.


Ik was al een tijdje van plan om eens af te zakken naar het nieuwe winkelcentrum bij onze Schaarbeekse buren. Je hoort er mensen over praten, dus wil je het ding met je eigen ogen wel eens zien. Alleen vond ik er de tijd en het weer niet voor. Gelukkig kwam daar woensdag eindelijk verandering in: tijd en slecht weer, de ideale combinatie voor een uitstapje naar een overdekt shoppingcentrum!

Ons bezoek  begon al meteen met een positieve noot. Ik had me laten vertellen dat je er moest betalen voor de parking. Maar bij het binnenrijden viel de volgende boodschap te lezen: "Tot 2 u gratis parkeren". Dus dat begint al goed (dachten we). Aan plaats ook geen gebrek in de grote parking. Al zou snel duidelijk worden waarom ...


Bij het betreden van het winkelcentrum kreeg ik meteen een déjà-vu. Het deed me een beetje aan Vilvoorde denken: weinig volk op straat en min of meer dezelfde winkels. Al moet ik er wat dat laatste betreft toch wel bij zeggen dat ze bij Docks "net ietsje" meer winkels hebben. Maar je vindt er dus ook de H&M's, Lola Liza's, Paris XL's, Camaïeus, Cricket & Co's en consoorten van bij ons. Niks nieuws dus. Al zitten er wel een paar winkels bij die er voor mij toch enigszins uitspringen zoals Flying Tiger (leuke ontdekkingen met een Scandinavische touch, de kids waren er dol op), H&M Home en Zara Home. Maar je vindt er ook chiquere namen als Armani, Liu-Jo, Michael Kors ...


Waar ze vooral meer van hebben bij Docks, zijn kledingzaken, ook voor mannen. Je vindt er bijvoorbeeld G-Star Raw, Massimo Dutti, Levis, en Superdry. Misschien een van de weinige redenen waarom ik de verplaatsing zou maken. En omwille van het feit dat je droog blijft, ook bij nat weer. Al zorgt het glazen dak toch enigszins voor een aangenaam buitengevoel. Maar ook al ligt het complex er heel netjes bij en oogt het nogal futuristisch, toch kan het mijn neiging om weg te blijven van shoppingcentra niet wegnemen. En al zeker niet als de zon schijnt. Wel vond ik het de moeite om het eens gezien te hebben, want het is wel een knappe constructie. Je vindt er trouwens ook nog een bioscoop, een evenementenzaal en een aantal restaurants. 

Bij het uitrijden van de parking werd de positieve noot van het begin trouwens nog op de valreep tenietgedaan. We moesten namelijk 4 euro betalen of we mochten er niet uit. Dat gratis parkeren geldt blijkbaar enkel voor wie bij Match vanaf 25 € aan boodschappen doet. 't Is maar dat je het weet ... 

Dus Docks een gevaar voor Vilvoorde? Wat mij betreft niet. Al weet ik natuurlijk niet of het ketens ervan weerhoudt in Vilvoorde te investeren, zoals bij Uplace waarschijnlijk wel het geval is. Maar  nog even geduld, zodra de grote markt af is, zitten we met ons eigen openlucht shoppingcentrum. Geloof je me niet? Wacht maar, er wordt hard gewerkt achter de Vilvoordse schermen. Al zal het natuurlijk niet van de ene dag op de andere gebeuren ...


dinsdag 21 maart 2017

Wat is Bazaar?

Er is al veel over geschreven en geblogd. Maar voor diegenen die het toch nog niet wisten, we hebben er een leuk concept bij in de Toekomststraat 51: Bazaar Trend Lab. Voor zij die wel op de hoogte waren, misschien een extra woordje uitleg. Wat is Bazaar juist en wat vind je er zoal? En niet onbelangrijk, wat willen we ermee bereiken?

Zoals de naam al aangeeft, gaat het hier om een "laboratorium" waarmee we mensen die van een eigen zaak dromen een duwtje in de rug willen geven. En aan aspirant-ondernemers alvast geen gebrek. Alleen is het in het huidige klimaat niet altijd even gemakkelijk om een zaak op te starten. Daarom dat Bazaar met tijdelijke contracten werkt en kleinere ruimtes aanbiedt om mensen over de streep te trekken. En met succes. Zo hebben we al twee starters kunnen strikken: een lunchbar (the Girl in my soup) en een gift shop (Renée).


In de lunchbar kun je onder meer genieten van lekkere quiche en soep, afgewisseld met de specialiteit van 't moment. Die laatste kan gaan van omelet en wok tot hamburgers en fajitas. Ook liefhebbers van streekbieren en koffie worden er verwend. The Girl in my soep biedt producten die niet zo heel ver hiervandaan worden gemaakt, zoals koffie van koffiebranderij Rom, bier van brouwerij Van Campenhout en ambachtelijke limonade.


Bij Renée vind je dan weer een ruime waaier aan leuke hebbedingetjes, van luchtplantjes en herenstrikjes over kopjes, handtassen en juweeltjes tot toffe interieurspulletjes. Ik zeg het je nu al, het is moeilijk om er buiten te stappen zonder je portemonnee boven te halen. En er is voor elk budget wat wils. Dus je hoeft niet eens diep in de buidel te tasten!

Maar Bazaar is er niet alleen voor starters. Ook mensen die een tweede (of een derde) zaak willen openen, kunnen bij ons terecht. Zo stellen we een ruimte ter beschikking aan Madeline de stoffenmadam. Wat vind je bij Madeline? Je raadt het al, stofjes. Mensen die hun eigen kleren maken, da 's niet nieuw. Maar intussen is naaien echt wel hip geworden.


Wat Bazaar nog interessant maakt, en niet alleen voor klanten maar ook voor handelaars, is dat we kleine ruimtes aanbieden in de vorm van een rek, waarmee mensen hun product voor weinig geld aan de man kunnen brengen. Vooral webshops - vaak zonder fysieke ruimte - maken hier gretig gebruik van. En we hebben al een aantal interessante namen mogen binnenhalen zoals Kousen & Karton, Minipanda, Fairplace, Finn Concepts, Madame She She, Foodie Market en Designed for cats. Vanaf april krijgen we er trouwens twee bij: Muno (planten in een weckpot) en Belgian Pickles. We proberen dus om voor genoeg afwisseling te zorgen.

Daarom vinden er bij Bazaar ook speciale events plaats, om het extra leuk te maken. Nu zaterdag bijvoorbeeld is er Friskobar Soweto. Je kunt dan live een coole tekening of schilderij laten maken door een van de kunstenaars van Studio Entropica, en dat voor een klein prijsje en op het ritme van Groovy beats. Allen daarheen dus!


Waarom Bazaar ook voor onze stad interessant is? Met ons ons concept willen we tegelijk iets doen aan de leegstand in onze handelsstraten. In de eerste plaats willen we nieuwe handelaars naar Vilvoorde lokken om hen te laten zien dat het ook hier kan. Nog te veel mensen twijfelen immers aan het Vilvoordse potentieel. En toegegeven, de werken in de handelskern maken het er niet gemakkelijker op. Maar eens ze hier zijn en overtuigd zijn van de mogelijkheden, hopen we ze naar een groter pand te kunnen sturen zodra Bazaar te klein wordt voor hun zaak. Met andere woorden, Bazaar wil een springplank zijn voor handelaars en zo onze winkelstraten gevuld krijgen. Utopisch? Dat zal de toekomst uitwijzen, maar wij geloven er in ieder geval in. Daarom dat we nu al denken aan uitbreiden met een food lab. Maar hierover binnenkort meer!

Website Bazaar: www.bazaar-trendlab.be
Facebook: facebook.com/bazaartrendlab





donderdag 16 maart 2017

Sallamangee wordt 't Brass Koikke

De meesten onder jullie zullen het wel al gehoord hebben, Sallamangee wordt 't Brass Koikke. Brass wa? Brass Koikke, da 's Vilvoords voor eetplekje volgens de neuven diksionnèèr. Met andere woorden, de vlam blijft in de pan in de Ridderstraat ...


Waarom van naam veranderen? Bij Sallamangee denkt iedereen uiteraard meteen aan Tom en Nathalie, en aan garnaalkroketten. Niet dat nieuwe eigenaar Bart daar een probleem mee heeft. De garnaalkroketten staan trouwens nog steeds op het menu. Maar op die manier wil hij aantonen dat hij er ook wel zijn eigen 'koikke' van gemaakt heeft, zonder al te veel ingrijpende veranderingen. Zo werd de toog subtiel vervangen en kreeg een van de muren een nieuw kleurtje. Maar enkel een geoefend oog zal het verschil meteen merken.

Chef Bart studeerde af aan hotelschool Ter Duinen in Koksijde en stond aan het fornuis in sterrenrestaurant The Paddock in Keerbergen. De juiste ingrediënten dus als je een restaurant begint. De keuken zelf is Belgisch getint, met een knipoog naar het verleden. Je vindt er een vaste menukaart en een aantal suggesties gaande van 7,50 tot 8,50 voor een voorgerecht en van 15 tot 23 euro voor een hoofdgerecht.  


Misschien nog dit: wanneer kun je er terecht? Elke weekdag van 11.45u tot 14u en van 18u tot 21u. Op donderdag en vrijdag mag je binnen tot 21.30u en blijven de deuren open tot je klaar bent. In het weekend zijn ze gesloten, net als op feestdagen.

Samen met Brasserie Taste en Boco hebben we er dus op een paar maanden tijd ineens drie eetplaatsen bij. We blijven dus zeker niet op onze honger ...

Adres 't Brass Koikke: Riddersstraat 31 in Vilvoorde

maandag 27 februari 2017

Boco, sterrenchefs in bokalen

Nu Bazaar een feit is, kan ik eindelijk terug de draad van het Vilvoords Kwartier oppikken. En dat al meteen met een primeur voor onze stad. Doet de naam boco een belletje rinkelen? Nee? Hoog tijd om er kennis mee te maken, want we hebben er alweer een leuk concept bij!


Wat is boco? Twee Franse broers vroegen zich vijf jaar geleden af hoe ze lekker eten betaalbaar konden maken. Ze gingen aan tafel zitten met een aantal sterrenchefs en dit is het resultaat: culinaire gerechten in een leuk bokaaltje ('bocaux' in het Frans). Intussen hebben een achttal bistro's hun deuren al geopend in Frankrijk, één in Zwitserland, één in Luxemburg, één in Brussel (op de Louizalaan) en vorige maand dus ook één in Vilvoorde. Als het concept aanslaat, mogen we nog meer vestigingen verwachten in Vlaanderen en Wallonië. 


De boco's worden ofwel ter plaatse (dat geldt voor de broodjes, slaatjes en croques) ofwel met de hand gemaakt in de Bourgogne en om de twee à drie dagen aangeleverd. Het volledige menu vind je op de website boco.be. Ik mocht ondertussen de risotto van macaroni met ham en bergkaas proberen. En ik moet toegeven dat het voorproefje best wel in de smaak is gevallen. De verwachtingen waren alvast hoog gespannen. Onder de sterrenchefs vind je dan ook namen als Pierre Wynants en Paul Wittamer. Niet van de minste dus ...

De deuren van boco staan voor iedereen open van 7.30u tot 18u. Volgens zaakvoerder Frederik is Boco ideaal voor wie zin heeft in een gezellig ontbijt of een lekkere lunch, met of zonder laptop (er is wifi), of voor wie van haute gastronomie houdt. Boco heeft ook een aantal troeven in huis zoals een eigen parking, een mooi zomerterras (met zelfgemaakte ice tea in de zomer), lekkere en betaalbare smoothies, streekbieren. Kortom, het ideale recept voor een leuke ervaring ...


Afhalen is ook mogelijk. Bestellen doe je momenteel via de telefoon maar vanaf maart kan dat ook online. De prijzen voor een bokaaltje variëren van 6 euro tot 10.90 euro (voor- of hoofdgerecht). Voor een dessert betaal je tussen 4 en 5 euro. Maar het wordt goedkoper als je combineert.

Waar vind je boco? Aan de luchthavenlaan 27, niet ver van het station en van de E19. De fijnproevers onder ons zijn gewaarschuwd! En laat gerust weten wat je ervan vond. Al staat één ding nu al vast: aan de service zal het niet liggen want Frederik en Leslie zullen je op je wenken bedienen!





zaterdag 24 december 2016

Hou je klaar voor Bazaar!

Deze week lag er uitstekend nieuws in de bus: de vergunning voor onze concept store is op zak. Bazaar is coming your way! Misschien geen slecht moment voor een stand van zaken ...


Hoeveel handelaars doen er momenteel mee? In totaal drie - waaronder een lunchbar - die een vaste ruimte huren en een tiental die een rek (of twee) huren. De bijna volledige lijst vind je hier: facebook.com/bazaarvilvoorde. En er is nog plaats vrij. Dus zaakvoerders in spe, voor jullie maar één nummer: 0485 99 39 17. Bellen is tellen!

Misschien nog even iets korts over onze concept store. Wie willen we bereiken met Bazaar? Creatievelingen die hun product willen uitproberen zonder al te veel ontmoedigende en dure verplichtingen. Zo kunnen handelaars bij ons hun waren aan de man brengen zonder dat ze fysiek aanwezig hoeven te zijn. Bedoeling is van Bazaar een creatief lab te maken waar leuke ideeën zowel op korte als op lange termijn uitgewerkt kunnen worden. Voorlopig mikken we op retailzaken, maar we zien het groot en dromen nu al stiekem van een kooklabo. Hopelijk binnenkort meer hierover ...

Interessant is ook dat we zowel mensen van binnen als van buiten Vilvoorde hebben kunnen strikken, tot in West-Vlaanderen toe zelfs. Dus zeg nu nog eens dat er geen interesse is in onze stad! De opening is voorzien eind januari of begin februari. Ik hou jullie nog op de hoogte van de exacte datum. Ons licht is in ieder geval al aan het branden ;)


En blijkbaar zijn we niet de enigen die het nog zien zitten hier. Her en der in Vilvoorde openen nieuwe zaken hun deuren. Vooral dan in de Leuvensestraat:


In deze zaak in de Leuvensestraat vind je feestkledij en lederwaren. Is eens iets anders ...

Nog in de Leuvensestraat zijn schoenenwinkel Oh my Shoes (voorheen in de Gulden Schaapstraat) en de Vaporshop (elektronische sigaretten) erbij gekomen. En ook de Free Record Shop is blijkbaar verhuurd. Aan een pizzeria wordt gefluisterd, al hoop ik stiekem van niet. Aan pizzeria's geen gebrek hier. Tenzij het er een van Stella Barra is. The best pizza in the world, als je 't mij vraagt ...

Ook aan de rotonde van de Woluwelaan en de Mechelsesteenweg zijn ze een paar zaken rijker. Twee om precies te zijn ...

Showroom van Harley-Davidson

Misschien een interessant weetje voor bikers die een bezoekje plannen aan de showroom: vanaf de lente van volgend jaar kun je er terecht in de Harley-Davidson-bar. En achter het gebouw neemt meubelzaak Di Carlo binnenkort zijn intrek.

Verder hoor ik geruchten over een maandelijks foodtruckfestival vanaf april. En in de buurt van de laser shooting zou een degelijke brasserie komen. Kortom, het ziet er goed uit voor 2017. Vilvoorde leeft!

Intussen nog fijne feesten en de beste wensen voor 2017! En hopelijk tot volgend jaar ...

zaterdag 10 december 2016

Rik Poot, mijn vriend

Tekst: Gilbert Putteman
Foto's: Helena Toscano en Roland Minnaert

Rik Poot werd geboren in de volkse Vilvoordse arbeidersbuurt, de Far West, op 20 maart 1924, en dit met de namen Hendrik, Jan Baptist. Ook de zanger Kris Debruyne is vandaar afkomstig. Volgens bepaalde bronnen was er 1 bioscoopzaal in die wijk waar ze vooral Cowboy films draaiden. Rik volgde moderne humaniora aan het K.A. te Vilvoorde. Daarna volgde hij lessen aan de Academie in Molenbeek. Tijdens de oorlogsjaren 1944-45 studeerde hij aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Brussel. Van 1962 tot 1984 was hij professor monumentale beeldhouwkunst aan het Nationaal Instituut voor Architectuur en Sierkunst.


Rik Poot overleed op 16 december 2006, precies 10 jaar geleden, reden waarom wij meenden even op deze uitzonderlijke figuur te moeten terugblikken. Rik was een vriend en ik heb hem dan ook herhaaldelijk ontmoet, zowel bij hem thuis als bij mij privé. Ondanks het feit dat hij in Londerzeel woonde en werkte, was het toch vooral aan de Zennestad dat hij gehecht was. Ik durf zelfs te stellen dat hij ermee verknocht was. Rik kwam zeer graag in het kleinste en één van de oudste cafeetjes van Vilvoorde, het 13e Gebod. Toenmalig uitbaatster Anita kan er zeker van meespreken. Rik was ook bijzonder vereerd dat hij naar aanleiding van 150 jaar Vilvoordse jaarmarkt de opdracht kreeg om een groot Brabants trekpaard te realiseren, dat zich nu op het Heldenplein bevindt. Het verwijst tevens naar de bijnaam van de Vilvoordenaars 'De pjeirefretters'.


Voor mij was Rik niet alleen één van de grootste beeldhouwers van ons land, hij was ook een kunstenaar met Europese uitstraling. Zijn tijdloos-klassiek oeuvre is geworteld in de grote traditie. Essentieel in de vormentaal van Poot zijn de holle ruimtes tussen de bronzen fragmenten waaruit zijn beelden zijn opgebouwd. Daarmee gaf hij aan zijn werk een krachtig en expressief ritme. Naast beeldhouwer was Poot ook een schitterend tekenaar, lithograaf, filosoof en nog zoveel meer. De nu reeds 10 jaar overleden kunstenaar was een man uit één stuk. Voor hem was beeldhouwen ' denken met de handen'.

Wijlen Emile Langui, eminent kunstcriticus, omschreef Rik Poot ooit als volgt: "Een kerel als een boom. De stap van een grenadier, de schouders van een houthakker, de tors van een Sherpa en de kop van een vuistvechter. Een zeebonk van de Noordkaap, aangespoeld op de kusten van Normandië en die zich eerst teruggetrokken had in Grimbergen om daarna te belanden in Londerzeel, in de buurt van het kasteel Diepensteyn. Daarbij heeft hij de handen van een hoefsmid en de vingers van een horlogemaker".


Rik had ook een uiterst moeilijk privéleven. Roland Minnaert, fotograaf, was uitstekend geïntroduceerd in de kunstwereld halfweg de 20ste eeuw. Hij was bevriend met menig kunstenaar en ook met Rik Poot. In één van zijn teksten lees ik wat volgt: "Toen ik hem leerde kennen had hij zijn atelier in Grimbergen. Langs een verdachte landweg bereikte je het erf. Er stond een verwaarloosde villa waar zijn vrouw Suzanne woonde. Vermits Rik geen relatie meer had met zijn echtgenote had hij zijn intrek genomen in een wankel gebouw dat paalde aan zijn werkplaats wat verder in de tuin. Zijn grote liefde en muze was Rosa. Om te vermijden dat hij haar te veel zou opzoeken, ging Suzanne soms languit op de landweg liggen zodat Rik niet weg kon. Over jaloerse vrouwen gesproken ...".

Als kind raakte de jonge Rik geboeid door het ambachtelijk werk van zijn vader, die bronsgieter was en grafmonumenten maakte. Na zijn humaniora ging hij les lopen aan de Academie van Molenbeek. De jaarmarkten in Vilvoorde en meer bepaald de paarden die er gekeurd en verhandeld werden, maakten toen een blijvende indruk op hem. Ook de natuurelementen zoals bliksem, donder, vulkanen, de zee, een zonsondergang ... zorgden voor constante verwondering bij Rik. Hij was een natuurmens die haast meer hield van dieren dan van mensen. Rik was steeds rusteloos onderweg in ruimte en tijd."


Rik Poot had een buitenverblijf in Equihen, een dorpje ten zuiden van Boulogne-sur-Mer. De kleine villa stond aan de rand van een steile klif. Roland Minnaert vertelde me dat ze bij het avondmaal altijd verwend werden met een prachtige zonsondergang boven zee. Op de foto hierna kunnen jullie zien hoe Rik zich in zijn stamcafé vermengde met de plaatselijke bevolking, meestal stoere zeebonken. Niet alleen dronk hij er zijn aperitief, ook raakte hij onder de indruk van hun sterke verhalen.


Poot is iemand die nooit zijn afkomst verloochend heeft. Hij heeft zich steeds afgekeerd tegen de dwaze consumptiemaatschappij. Zijn respect voor de natuur, het dier en in het bijzonder het paard was immens. Rik deed niet mee aan al dat mondaine gedoe van recepties. Hij was nooit verbonden geweest met een galerij (met als gevolg dat hij nooit echt de internationale doorbraak heeft mogen meemaken). Ik herinner me nog toen hij één van de mede-exposanten was in De Troost, dat hij zich tijdens mijn toespraak verborg achter een struik. Ik hoorde hem luidop denken: " het is genoeg geweest. Stop er maar mee".

Rik hield van de eenvoudige dingen. Ik herinner me een memorabele avond bij hem thuis. Toen hebben ons we na een uitstekende maaltijd voorgeschoteld door Blanchette neergeploft in een luie zetel en tot driemaal toe gekeken naar de cassette van Joske Vermeulen van wijlen Gaston Berghmans. Nog nooit heb ik Rik zo zien lachen.

Wijlen Jean-Luc Dehaene had niet alleen een grote waardering voor Rik, maar op heel wat momenten in zijn leven heeft hij zijn vriend ook daadwerkelijk geholpen. Op een bepaald ogenblik werd het voorzitterschap van de Europese Raad aan België toevertrouwd. Het behoorde tot de gewoonten dat het land dat het voorzitterschap waarnam, zorgde voor een attentie voor de mannen en vrouwen van de Europese leiders. Jean-Luc Dehaene besliste dat aan de dames een handtas van Delveaux geschonken werd en aan de heren een beeld van Rik Poot uit zijn reeks Europa. Alzo werden onder meer Mitterand en Kohl de gelukkige eigenaars van een beeldje van Rik Poot. Deze laatste betreurde dat ze niet de tijd hadden gevonden om samen met hem een groepsfoto te maken.


Poot was niet alleen een man van emoties maar ook een sociaal iemand. Ik illustreer dit even. Op verzoek van de handelaars van de Leuvensestraat in Vilvoorde, die stopten met hun toenmalige zegels (die je ontving bij één of andere aankoop) en die als gevolg daarvan toch wat geld in de kassa hadden, werd beslist om een beeld door Rik Poot te laten maken, dat dan zou geplaatst worden in de Leuvensestraat. Uiteindelijk kwam zo het schitterende beeld de mater dolorosa tot stand. Dit werd geplaatst voor de basiliek van De Troost. We bevinden ons in de volle Dutrouxperiode. Rik meende er eenzijdig een plaat met een opdracht te moeten op plaatsen met de volgende tekst: "Aan alle moeders van ontvoerde en verkrachtte kinderen". De handelaars van de Leuvensestraat wensten met dat beeld niet gelinkt te worden aan de Dutrouxaffaire en verzochten hem om die plaat niet aan te brengen. Rik was woedend en begreep er niets van.


Dat Rik sociaal was kan ik met tientallen voorbeelden illustreren. Maar ik beperk me tot één. Naar aanleiding van de brutale sluiting van de Renaultfabriek te Vilvoorde meende hij samen met de afgedankte arbeiders een spreekwoordelijke vuist te moeten maken tegen zoveel onrecht. Hij realiseerde in staal en met een hoogte van 8 meter een indrukwekkende vuist, die geplaatst is op de rotonde van de Woluwelaan en de Luchthavenlaan in Vilvoorde. Er werd een plakkaat op aangebracht met de volgende tekst: " Strijd voor de arbeid 27. 02. 1997. Aan de werknemers van Renault-Vilvoorde". De Vuist refereert niet alleen naar het oude industriële Vilvoorde maar heeft ook geresulteerd tot de bekende Renaultwet in 1998 m.b.t. de regeling van het collectief ontslag.


Rik was ook bevriend met heel wat toneelacteurs, zoals Charles Cornette, met mensen uit de literaire en de kunstwereld. Zo verwijs ik graag naar zijn vriendschap met Marc Sleen (stripfiguur Nero), Paul Van Gijsegem, Jef Van Tuernhout, Koenraad Tinel en vele anderen. In de waanzinnige jaren 60 werd er ook regelmatig feestgevierd. Roland Minnaert bezorgde me een tekst m.b.t. een feest van Rik Poot in zijn atelier te Grimbergen. Deze tekst luidt als volgt:

"In de wazige wanorde van de gieterij staat een lange tafel gedekt. Wat schragen met een brede plank op krantenpapier als tafelkleed, de nodige borden en vooral indrukwekkend veel wijnflessen. De genodigden sijpelen binnen. De tandartsvrouw met haar man, beeldhouwer Koenraad Tinel en zijn vrouwtje Johanna, Nadine en ik. Blijkbaar kan Rosa van Rik er niet bij zijn omdat zijn wettelijke echtgenote waakt in de villa aan de andere kant van de weg. Rik kookt zelf, rudimentair als zijn tafel. Het is ook niet zo belangrijk wat we eten, we zijn er vooral voor mekaar. De sfeer is ontspannen. Iedereen heeft wel een goed verhaal. Met de nodige wijn spoelen we de woorden vol humor door. Gierende mensen aan de dis. Plots haalt Koen een trekorgel boven en speelt een liedeken. De serafijnen zingen mee of zijn het de roekeloze, gevallen engelen? Rik is ingetogen maar niet voor lang. Hij trekt me bij mijn hemd: "Kom Roland, we gaan tarzan spelen!" Hij haakt een zweefrek van de muur dat hij heeft geïnstalleerd om turnoefeningen te doen: "Hou je vast aan mij". Ik sla mijn armen om zijn middel en van op een trapje nemen we onze vlucht. Gillend als Tarzan en Jane scheuren we rakelings over de tafel. Onder ons deinzen de vrienden terug. De zwaartekracht bestaat niet meer. We zwieren als heiligen door een niet-bestaande hemel. En dan vinden we toch nog een middel om te landen. De muziek zwelt aan en iedereen grijpt naar een partner voor een Breugheliaanse dans. Als een bende saters dansen we de nacht aan flarden. Niemand weet nog hoe hij thuis is geraakt." Ook dat was Rik Poot.


Rik Poot was ook een uitstekend portrettist. Zo realiseerde hij o.m.de buste van wijlen Leo Tindemans en deze van wijlen Jean-Luc Dehaene. Werken van hem bevinden zich overal. Zie o.m. :

- De 4 ruiters van de Apocalyps in Brugge
- De rustende Najade in de vijver van het kasteel-gerechtshof in Turnhout.

Op risico van iets te vergeten geef ik hierna de lijst van de beelden van Rik Poot in de Zennestad:

- Strijd voor Arbeid, cortenstaal, aan de rotonde Woluwelaan-Luchthavenlaan te Vilvoorde
- Mater Dolorosa, brons, in de Leuvensestraat te Vilvoorde (voor de basiliek)
- De Brabander, brons, Heldenplein, en dit naar aanleiding van 150 jaar Vilvoordse jaarmarkt.
- Wapenschild Vilvoorde, stenen reliëf, gevel bibliotheek, Grote Markt te Vilvoorde
- Koning Albert 1, in het Hanssenspark te Vilvoorde
- Mariabeeld in brons boven de ingang van de basiliek van De Troost
- Paard in de school van de Vlierkensstraat te Vilvoorde


Rik vertelde me ooit dat wanneer hij zou gestorven zijn, er op zijn graf een tekst moest komen die als volgt luidde:

'Hier ligt Poot
Hij is dood '

Of dit werkelijk gebeurde weet ik niet. Wat ik wel weet is dat zijn nagedachtenis in Vilvoorde en de ruime regio nog zeer groot is. Hij is nu 10 jaar geleden overleden. Ik herinner me nog de sobere plechtigheid in de abdij te Grimbergen (Rik hield van Gregoriaanse gezangen). Wijlen Jean-Luc Dehaene en ikzelf hebben toen getracht de verslagenheid van vele vrienden uit allerlei milieus te verklanken. Ook Rosa nam er afscheid op een discrete wijze van haar grote liefde. Roland Minnaert verduidelijkte dit als volgt: "een gebroken vrouw die hier definitief het verleden achter zich liet".

Ik stel voor dat we nu het allerlaatste woord aan Rik Poot zelf geven. We duiken 46 jaar terug de tijd in. Geniet van een filmpje uit de oude doos. Het ganse gezin was er nog verenigd: Suzanne, Marnix en Reinhold.


Nu plaatsen we de klok van de artistieke bijdrage van het Vilvoords Kwartier op pauze tot en met juli 2017. Daarna ga ik terug op stap. Tegen december 2017 zal ik alle Vilvoordse kunstenaars bezocht hebben. Ondertussen focus ik op een uitermate boeiend artistiek avontuur, dat zich zal afspelen in maart volgend jaar in Kasteel Beaulieu te Machelen. Via deze blog laten we jullie delen in dit uitzonderlijk avontuur, vooral omdat er een aantal Vilvoordse kunstenaars aan deelnemen. Blijf deze blog dan ook volgen en geniet met volle teugen van de komende feestperiode.





zondag 20 november 2016

Magda Bossier, een te volgen talent

Tekst: Gilbert Putteman
Foto's: Helena Toscano

Als lid van de raad van bestuur van de Vilvoordse Portaelsschool maak ik elk jaar deel uit van een jury die een aantal prijzen uitreikt aan de verdienstelijkste elementen. En dit was dit jaar niet anders. Met een grote meerderheid besliste de jury om een tweetal aanmoedigingsprijzen 'van de raad van bestuur' uit te reiken. Eén prijs werd toebedeeld aan Magda Bossier. Voor mij voldoende redenen om Magda op te zoeken in haar atelier in de Xavier Buissetstraat te Vilvoorde.


Van thuis uit werd Magda geïnspireerd door haar moeder. Die schilderde ook en tekende modelfiguren op papier. Meer en meer begon het te kriebelen. Na enkele lessen bij Jan Van Lysebetten zette ze haar eerste stappen in het aquarelleren. Ze had de smaak te pakken en schreef zich in aan de Vilvoordse Portaelsschool. Haar leraar, Rainier Boidin, opende voor haar een nieuwe wereld. Hij heeft een grote invloed op haar gehad. Hij leerde haar om bewust naar een werk te kijken. Hij spoorde Magda aan om steeds weer grenzen te verleggen.

Deze kunstenares is uitermate gefascineerd in het schilderen, tekenen van portretten, figuren. Expressieve gezichten met elkaar laten communiceren vindt ze boeiend, ongeacht of dit op een figuratieve dan wel op een abstracte wijze gebeurt. Het schilderen gebeurt volgens een bepaald ritueel. Mooie achtergrondmuziek (liefst klassiek) werkt inspirerend.


Het trof me dat ondanks haar prachtige overtuigende werk, dat een diepe indruk maakte op de jury, Magda af en toe nog twijfelt aan zichzelf. Als jonge kunstenaar is er altijd die onrust: "moet ik het niet anders doen, ben ik goed genoeg?" Voor mij is ze reeds lang het stadium van een beginnelinge voorbij. Met hard werk wacht haar een mooie toekomst.

Elke kunstenaar is nu eenmaal uniek. Ik kan me best voorstellen dat wanneer Magda aan het werk is, er wellicht dagen zijn dat het penseel over het doek/papier als het ware krast en dat m.a.w. het beoogde resultaat niet bereikt wordt, momenten van ontgoocheling. Dat mag haar niet afschrikken. Deze zijn nu eenmaal inherent aan elke creatieve geest.


In het beoordelen van kunst ga ik vaak af op intuïtie. Dit was ook het geval toen ik voor de eerste maal geconfronteerd werd met het werk van deze Vilvoordse kunstenares. Kunst is emotie, kunst moet je niet altijd willen begrijpen. Je moet het aanvoelen. Hoet huldigde het principe: "Alles voor de kunst of beter voor de mens ...". En ik voeg eraan toe dat een mens met kunst wellicht beter af is dan een mens zonder kunst!

Uit ons gesprek werd het al gauw duidelijk dat Magda niet houdt van opgeklopte verhalen. Ze staat met haar beide voeten op de grond. Kunst houdt voor haar de geest soepel en geeft vorm aan de schoonheid van de wereld, de mens. Dat is een uitgangspunt. Mede onder invloed van Rainier Boidin, bij wie ze les volgt, is ze de niet aflatende strijd voor een technisch meesterschap aangegaan. Steeds weer zoekt ze. De weg is lang maar Magda is uit het juiste hout gesneden. Zonder enige twijfel zal ze haar doel bereiken. Kunst gaat over maken. Haar hand helpt haar om datgene wat in haar hoofd zit (de mens, portretten ...) op het papier, doek te projecteren. Op een bepaald ogenblik vallen alle puzzelstukjes samen, en dat veroorzaakt bij elke kunstenaar een zalig gevoel. Het geeft hem de nodige energie om verder te werken.


Persoonlijk ben ik volkomen gerust in het parcours dat Magda Bossier aan het afleggen is. Echte kunstenaars meten zich nu eenmaal niet met het moment, maar wel met de tijd. Deze kunstenares zal ons nog verrassen met heel wat schitterende werken.

In het atelier tekenkunst konden we haar eerste creatie in het kader van het vooropgestelde project bewonderen. De waarneming was accuraat en de aandachtswaarde was gelijkmatig verdeeld. Het geheel vertoonde een fantastische metamorfose. Vormen vertalen zich in lijn en vlak. Soms wordt de begrenzing, vorm aangeraakt door reliëflijnen. Deze lijnen laten de omtrek raden. Figuren verlaten hun zitje op de bank en worden variatie in de herhaling, ritmisch in nieuwe vlakverdelingen gezet.

De abstrahering van deze vertrouwde vormen is begonnen. De vorm is nu het middel geworden om elk experiment aan te gaan. Expressie en kracht krijgen de bovenhand. De combinatie van de meest diverse technieken en materialen verrijken het beeld.


Kunst is de motor die Magda drijft. Het zit in haar, ze kan het. Kunst heeft haar reeds heel wat gelukkige momenten bezorgd. De ontroering die kunst bij haar soms opwekt, overvalt haar en maakt haar weerloos. Vanuit haar atelier valt het licht broos door de getemperde raampjes. Buiten viert de herfst hoogtij. De bladeren vallen van de bomen.

Toen ik de ochtend na ons gesprek naar mijn werkplaats reed, bleef mijn kennismaking met het werk van Magda nazinderen. Het was nog zeer vroeg in de ochtend. Vilvoorde ontwaakte langzaam. Erwin Mortier drukte dit ooit als volgt uit : "De stad staat op uit het bad van de nacht, het licht trekt zich aan de daklijsten op en glijdt voortvluchtig over de pannen". Plots bereikte ik de parking van het vredegerecht. Nu was de rechtszoekende weer aan de beurt. Toch begon ik mijn dagtaak met een goed gevoel en was ik uitermate blij weerom kennis gemaakt te hebben met zo'n talentvolle kunstenares die leeft en werkt in de Zennestad!

In december houden we halte bij de figuur van Rik Poot, en dit naar aanleiding van zijn tienjarig overlijden. Er wordt gezorgd voor unieke anekdotes en exclusieve foto's. Hopelijk zijn jullie opnieuw van de partij!